66bcbc4e

Typisch.

Sun, 16 Nov 2025 13:58:32 GMT

Aan het begin van dit jaar begon ik vol goede moed aan mijn nieuwe social media strategie: elke maand een vast ritme van posts op Instagram, Facebook en LinkedIn, plus 2 blogs voor op de website.

Je kunt een stukje scrollen om te zien hoe lang ik dat precies heb volgehouden.

Op zich nog best lang! Vind ik zelf dan…

Het is echter niet verrassend dat ik dit ritme uiteindelijk heb laten varen. Als ik heel eerlijk ben, houd ik wél van schrijven, maar niet van schrijven op social media. Daarbij was mijn tijd gevuld met zoveel andere dingen (opleiding, cliënten, sporten, gezin, relatie), dat het posten er op den duur gewoon bij inschoot.

En ja: dan is het dus zaak tijd vrij te maken wanneer je iets gedaan wilt krijgen. Of meer: wanneer je graag genoeg wilt dat je iets gedaan krijgt. Want er is altijd een reden om toch net eerst nog even iets anders te doen. Iets dat toch nét wat belangrijker, urgenter of gewoon leuker is. De motivatie om ‘dat andere’ op je lijstje af te kunnen vinken, is dan simpelweg niet voldoende om dáár prioriteit van te maken.

Ik herken dit niet alleen bij mezelf, maar zie dit ook vaak terug bij de cliënten met wie ik werk.

Het is niet dat we dingen niet wíllen doen. Het is meer dat we op dat moment niet de juiste hoeveelheid motivatie kunnen oproepen om daadwerkelijk te starten.

Soms is dat omdat een taak te groot of te veel lijkt. Of te veel gedoe. Soms omdat je andere dingen gewoon veel leuker vindt. Of omdat je raakt afgeleid door iets anders en vergeet wat je oorspronkelijke plan was.

Klinkt dit niet #MegaHerkenbaar?

Mij helpt het om mezelf tot de orde te roepen, een lijst te maken van de dingen die gedaan moeten worden en daar dan stoïcijns mee te beginnen.

Grapje.

Dat werkt natuurlijk niet altijd.

Soms heb ik een externe schop onder mijn kont nodig - en het heeft soms even nodig voor ik het effect van die schop voel. Irritant voor mijn vriend, die dan alle juiste argumenten uit de kast haalt waarom ik prima deze week tóch mijn kozijnen zou kunnen schilderen - en hoe fijn dat dan is wanneer ik dat van mijn lijstje kan strepen!

Eenmaal begonnen, though, krijg ik best veel gedaan! Daarbij neem ik dan wel mee dat de kans aanwezig is dat ik zodra ik in de schuur kom, struikel over een verlengsnoer. Dus dat moet opgeruimd. Terwijl ik dat opruim, valt mijn oog op de voorraad wasmiddel. Oh ja, even een paar flessen mee naar binnen nemen. Kak, de wasmachine is ook klaar. Hup, de droger aan. Waar was de wasmand met de schone was ook alweer? Die heb ik straks nodig. Op de overloop, met de schone kinderkleding er nog in.. Voor ik het weet sta ik in een kinderkamer de kledingkast te reorganiseren, om dan vervolgens triomfantelijk een foto van dat eindresultaat naar mijn vriend te sturen.

“Eeeeeuh, heel tof.. Maar zou jij niet je kozijnen gaan schilderen? Morgen gaat het weer regenen. Het is al afgetaped, alles is al klaar. Het is alleen nog een kwestie van even licht opschuren en dan gaan met die banaan. Uurtje werk!”

Ja, ik wilde er nét aan beginnen! Zodra ik deze post online heb gezet.. ��

De cijfers liegen er niet om.

Sat, 06 Sep 2025 08:50:40 GMT

Uit cijfers van het Nederlands Jeugdinstituut, het NJI, blijkt dat in 2023 zo’n 12.535 echtscheidingen plaatsvonden waarbij in totaal 22.796 minderjarige kinderen betrokken waren.

Een factsheet op de website van Huiselijk Geweld vermeldt in 2020 dat er jaarlijks ongeveer 3.500 minderjarige kinderen te maken krijgen met ouders die in een ‘hoog conflict’ met elkaar verwikkeld zijn geraakt.

In 2021 en 2022 omvatten 10-11% van alle scheidingsprocedures rechterlijke voorlopige stappen over kind-gerelateerde of onderhoudszaken, blijkt uit een online nieuwsbericht van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) uit december 2023.

Tel je daar andere formele verzoeken over bijvoorbeeld alimentatie en gezag bij op, dan komen de cijfers uit op een percentage van 30-40% van alle scheidingen waarbij minderjarige kinderen betrokken zijn, die ‘juridisch aan kind-zaken zijn gekoppeld’, aldus het WODC. Wel komen verschillende onderwerpen in dezelfde zaak voor, dus is er deels sprake van overlap.

Het goede nieuws in het nieuwsbericht van het WODC is dat er een daling lijkt in het aantal scheidingsprocedures. Toch maken dus nog steeds duizenden kinderen per jaar mee dat hun ouders in een conflict verwikkeld raken, over hún opvoeding en zorg.

Er zijn geen precieze cijfers over bekend, maar in ‘praktijkwerk’ blijkt dat dingen als gebrekkige empathie, beperkte zelfreflectie, manipulatie en een drang naar controle de communicatie met de ex-partner - en daarmee dus de andere ouder - enorm kunnen ondermijnen. Als je daarmee te maken krijgt, is dat ontzettend frustrerend en uitputtend.

Er bestaat dan een aannemelijke kans op een blijvende, openlijke strijd over de verzorging, financiën of omgangsregeling, waarbij men zich niet aan de omgangsregeling houdt of de kinderen als ‘doorgeefluik’ worden gebruikt. Er wordt gedreigd (al dan niet met juridische stappen), de andere ouder wordt onder (emotionele en/of psychologische) druk gezet of er wordt geprobeerd de andere ouder zelfs helemaal buitenspel te zetten. Soms lijkt alles voor de buitenwereld rozengeur en maneschijn, terwijl ouders achter de schermen in de loopgraven zijn beland.

Wat voor strijd er ook is, de kinderen hebben daar dus last van: er is ‘gedoe’ tussen papa en mama.

Kinderen kunnen last krijgen van stress en somberheid. Ze kunnen agressief en opstandig gedrag ontwikkelen. Schoolprestaties kunnen achteruit gaan, omdat ze hun aandacht niet bij de les kunnen houden. Ze belanden in een loyaliteitsconflict, omdat ze zich gedwongen voelen een kant te kiezen.

Dit kan leiden tot een bindings- en vertrouwensprobleem, niet alleen richting hun ouders, maar ook richting anderen. Soms werkt dit door in eigen relatieproblemen wanneer kinderen volwassen zijn. Ook fysiek kunnen kinderen last krijgen van de strijd tussen hun ouders, doordat ze bijvoorbeeld hoofdpijn, buikpijn of slaapproblemen krijgen.

Hoewel de meeste kinderen na verloop van tijd herstellen wanneer hun ouders de strijdbijl weten te begraven, blijkt uit een artikel uit 2021, geschreven door Aurelie M.C. Lange e.a. voor het Journal of Child and Adolescent Trauma, dat ongeveer 4-25% van de kinderen wél langer last houdt van de gevolgen van de conflicten tussen hun ouders.

Des te belangrijker dus, zeggen al deze cijfers, om te zorgen dat je als ouders zijnde probeert er samen het beste van te maken.

Lukt dat niet? Dan sta je voor een uitdaging, zeker wanneer sprake is van een situatie waarin jij wél en de ander níet constructief communiceert en/of acteert. Zie dit dan ook nog maar eens aangekaart te krijgen, zonder dat jíj van zwartmakerij en een slachtofferhouding beticht wordt. En zie je kinderen dan ook maar eens te beschermen tegen het gedrag van je ex-partner.

Jaarlijks krijgen te veel ouders - moeders én vaders! - hiermee te maken. En dus ook te veel kinderen. Dat kan, mag en moet anders.

Herken je je in bovenstaande? Neem dan eens contact op, dan praten we verder.

Bronnen:

1. https://www.wodc.nl/actueel/nieuws/2023/12/11/opnieuw-afname-scheidingsprocedures-en-gesubsidieerde-rechtsbijstand-bij-scheiding?

2. https://www.nji.nl/cijfers/scheiding

3. https://www.huiselijkgeweld.nl/binaries/huiselijkgeweld/documenten/factsheets/2018/11/15-september-2020/children-in-a-high-conflict-divorce/children-in-a-high-conflict-divorce.pdf? (link niet meer actief, d.d. 13 maart 2026).

4. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9360253/

De achtbaan die 'scheiding' heet.

Sun, 27 Jul 2025 11:32:47 GMT

In de achtbaan…

… die het leven na je scheiding kan zijn, zijn drie dingen van ‘levensbelang’ wanneer je samen kinderen hebt:

�� Acceptatie

�� Loslaten

�� Vertrouwen

Door de accepteren dat de scheiding een feit is of wordt, leer je ‘je oude leven’ stapsgewijs los te laten. Door je oude leven los te laten, creëer je ruimte voor iets nieuws. Door erop te vertrouwen dat je ex ook het beste met jullie kinderen voorheeft, dat ze zullen wennen aan de nieuwe situatie en dat iedereen uiteindelijk z’n weg vindt, ontstaat er ruimte.

Ook dat je je kinderen misschien minder ziet, een gedeelte van de tijd geen zicht heb op hun opvoeding, ze jóu kunnen gaan missen, dat je je wellicht schuldig voelt omdat júllie hen door dit hele proces heen laten gaan: het draait allemaal om accepteren, loslaten en vertrouwen…

De woorden ‘acceptatie’, ‘loslaten’ en ‘vertrouwen’ staan echter voor zo veel meer - en voor iedereen betekenen ze net weer iets anders. Dat mag - en is oké!

Iedereen beleeft elke achtbaan anders - dus ook die van een scheiding. Bij een scheiding zijn emoties niet weg te denken. Hoewel je voor jezelf (soms) blij en opgelucht kunt zijn (durft te zijn), gaat een scheiding meestal ook gepaard met (bijvoorbeeld):

�� Angst

�� Boosheid

�� Schaamte

�� Schuld

�� Verdriet

In de ‘scheidingspraktijk’ projecteren we onze gevoelens vaak richting onze ex: de ex is de boosdoener, want houdt zich niet aan afspraken, is controlerend, werkt niet mee, zorgt niet goed voor de kinderen - en ga zo maar door.

In sommige gevallen ís dat ook echt zo. Zonder twijfel.

In de meeste gevallen is er echter sprake van iets anders: verschillen in opvoedstijlen, verschillen in communicatiestijlen en -voorkeuren, verschillen in conflictstijlen, verschillen in karakter, waarden, behoeften, belangen, enzovoorts. Noem het allemaal maar op…

En daaronder… Dáár zitten de gevoelens. Meestal gekoppeld aan waarden en behoeften. Aan overtuigingen. Vaak over onszelf.

Wat zit er achter - bijvoorbeeld - onderhandelingen over een zorgregeling?

Ben je bang dat je je kinderen te veel gaat missen? Voel je je schuldig dat ze tussen twee huizen zullen gaan pendelen? Ben je verdrietig doordat de droom van ‘huisje-boompje-beestje’ uit elkaar is gespat? Ben je boos op jezelf, dat je de scheiding niet hebt kunnen voorkomen (of zien aankomen)? Schaam je je, voor wat anderen mogelijk wel niet over je situatie zullen denken?

Ik weet: ik zet het hier scherp weg. De echte achtbaan is veel subtieler, genuanceerder en complexer.

Toch nodig ik je uit te kijken naar wie of wat er allemaal in je eigen karretjes met je mee razen.

We willen het voor onze kinderen zo graag goed doen, dat hele scheidingsproces. Maar we zitten zélf ook in dat proces. Sta stil bij wat er in je eigen emmer en rugzak allemaal zit en hoe je dat meeneemt richting de ‘onderhandelingstafel’ en je ex zodra het over jullie kinderen gaat. Wanneer het je lukt ‘jouw stuk’ van de échte behoeften en belangen van de kinderen te scheiden (no pun intended!), en je ex lukt dat ook, pas dán kunnen jullie het daadwerkelijk in alle openheid over de kinderen gaan hebben.

Die achtbaan rijdt echt wel! De rit kan echter een stuk aangenamer worden, wanneer je weet wat er allemaal met je mee dendert… Of dit gaandeweg durft aan te kijken. ��

We made it!

Thu, 10 Jul 2025 18:57:58 GMT

De zomervakantie!

Wat een jaar was het weer. Afgelopen september zat ik nog met mijn handen in het haar vanwege het gedrag van mijn zoon. Of meer, met één hand, want aan de andere was ik net geopereerd. In combinatie met de frustratie die mijn zoon op mij projecteerde, was dat flink aanpoten. We stonden op de wachtlijst voor systeemtherapie, maar na een uitbarsting waar de ondersteuners getuige van waren, werd snel besloten op te schalen. We moesten op een nieuwe wachtlijst, voor gespecialiseerde familietherapie.

Ondertussen ging ik overstag en zei ik 'ja' tegen aanvullende medicatie voor mijn zoon - iets waar ik geen fan van was, maar de situatie was zó nijpend, dat ik zelfs dit wilde proberen. Als een wonder had ik van de ene op de andere dag een heel ander kind: meer stuurbaar, minder explosief, meer aanhankelijk. Ik zag af en toe weer iets van dat lieve, zachte jongetje terug dat mijn zoon ooit was.

In november waren we aan de beurt voor MDFT. Na een intake, een kennismaking met het hele gezin en enkele sessies bleek al snel dat dit 'm niet ging worden: vader zag geen probleem, zoonlief zag geen probleem ('Die nieuwe medicijnen werken toch? Ik ben nu een stuk minder boos...') en beide kinderen kozen ervoor hun kaken stijf op elkaar te houden. De conclusie van de therapeut was zowel bemoedigend als mateloos frustrerend: 'Jij hebt als moeder de beste ingang bij je kinderen, hebt zicht op wie en hoe ze zijn en je doet alles wat je kunt. Ze mogen bij zijn dat jij er voor hen bent.'

Inmiddels zaten we al in eind februari. Het gedrag thuis was niet verdwenen. De stemmingswisselingen, de impulsieve jat-buiten en het niet kunnen (of willen?) accepteren van de kaders waren er nog steeds. Maar de boel was beter te managen. Ondanks dat het soms alsnog hard tegen hard ging, liet zoonlief zich meer sturen, kwam hij vaker bakzeil halen of koos hij eieren voor zijn geld.

De grootste verandering zat - zit - echter in de gesprekken die we voeren. .

Sinds het gesprek met hun vader, heb ik me er - soort van - bij neergelegd dat de situatie is zoals 'ie is. De kids en ik moeten het voornamelijk met elkaar doen. In goede en slechte tijden. Met medicatie en zonder medicatie. ADHD is geen excuus voor rotgedrag en op rotgedrag mogen consequenties staan. Consequenties die ook weer een (boze) reactie van mijn kinderen kunnen oproepen.

Eén van de gesprekken die ik met mijn kinderen voerde, ging over verschillende manieren van 'boos' zijn. Mijn zoon en ik worden op dezelfde manier boos: we gaan van 0 naar 100 in 1 milliseconde en zijn dan verbaal niet zo vriendelijk. Het liefst zetten we onze woorden kracht bij door met iets te gooien. Mijn vader doet dat, mijn nicht, mijn broer - ik denk dat het een genetisch dingetje is... Hoe ouder we worden, des te beter leren we hier echter mee om te gaan.

Mijn zoon scheldt mij nog steeds uit, maar sinds ik het met hem over 'soorten boos-zijn' heb gehad, herkent hij zijn scheldpartijen meer voor wat ze zijn: een uitlaatklep, een manier om zijn gevoel van frustratie en machteloosheid eruit te gooien. En ook al zijn zijn woorden kei- en keihard: ze zijn niet bedoeld om mij persoonlijk te raken. Dat maakt voor mij een groot verschil. Hij weet ook dat hij zich 'in het openbaar' zo beter niet kan uiten, waardoor hij thuis des te harder ontploft - en ik dan vaak de Sjaak ben. Of zijn zusje. Wie weet hebben deze inzichten geholpen, want het lijkt mijn zoon de laatste tijd iets beter te lukken zichzelf weer te kalmeren. Meestal dan.

Mijn dochter wordt anders boos: zij balt haar handen tot vuisten, klemt haar kaken stijf op elkaar en laat een soort grommend geluid horen. Met krokodillentranen - laten we die niet vergeten... Ze maakt zichzelf heel druk, maar houdt haar woede in zichzelf. Ze gooit, scheldt of sloopt niet. Ik kan minder goed tegen deze manier van boos-zijn, heb ik gemerkt. Niet eerlijk, hm? Nee - wel menselijk. Dochterlief weet - ook al is ze nog wat jonger dan haar broer - zichzelf redelijk te kalmeren: ze gaat dan even naar haar kamer, knuffelt met haar aap of knuffelkat, gaat tekenen of iets lezen. Wanneer de rust is wedergekeerd, kom ik even bij haar zitten en dan vertelt ze wat er aan de hand was. Knap, voor een meisje van - bijna! - 9 jaar!

Op dit moment zijn mijn kinderen halverwege de eerste week zomervakantie bij hun vader. Ze zijn dit jaar twee weken in plaats van één aaneengesloten week bij hem. Afgelopen dinsdag werd ik al gebeld: 'We willen je gewoon even spreken, mam!' Euh, oké?

Ze vertelden wat ze aan het doen waren, maar wilden gek genoeg vooral weten wat ik aan het doen was, of alles goed ging en of ik een leuke mini-vakantie met mijn vriend had. Lief!

Ze móeten mij niet bellen: ik wil vooral dat ze genieten van de tijd die ze met en bij hun vader doorbrengen. Dat ze me dan toch willen spreken, ondanks het politie-agentje spelen en weet ik niet wat ik me het afgelopen jaar allemaal heb gevoeld, het trotseren en incasseren van alle woede-uitbarstingen en het blijven stellen van grenzen - dat doet dan toch stiekem best goed! Misschien toch nog maar iets meer vertrouwen in mezelf geloven, dan... Practice what you preach, ook hier!

Over 1,5 week zijn ze weer thuis en begin ik aan 'mijn' vier weken zomervakantie met hen. Tot die tijd ga ik het ervan nemen: relaxen, refreinen, rechargen! Zodat we er weer vol tegenaan kunnen!

Ik wens jullie een ontspannen zomer!

Ergernissen richting de ander?

Thu, 06 Mar 2025 22:52:31 GMT

Het is voorjaarsvakantie. Ik ben lesvrij. De hele week. De vader van de kids werkt. De hele week.

De kids zijn dan ook bij mij. De hele week.

“Ja, maar, als je gescheiden bent zijn vakanties toch 50-50 verdeeld?”

Dat kan, maar dat hoeft niet. In ons geval hebben wij er 5 jaar geleden voor gekozen de verdeling anders te doen: van de 12 weken schoolvakantie, zijn de kids er 9 bij mij en 3 bij hun vader. Omdat ik veel vrij heb en in bepaalde vakanties naar Duitsland ga. Omdat vader werkt en minder vrije dagen heeft.

Achteraf gezien is dat onhandig geweest. Zowel vanuit mijn perspectief als vanuit de kinderen bezien. In de meeste vakanties zien zij hun vader niet of nauwelijks. Ik heb verder zelf ook een privéleven en af en toe meer dan 72uur adempauze nodig.

Mijn verwachting was dat wanneer we eenmaal aan de nieuwe situatie gewend waren, we (met name de voorjaars- en zomer-) vakanties nog wel zouden herzien. Die verwachting is niet uitgekomen, alhoewel de kids vanaf aankomende zomer twee weken bij hun vader zijn, in plaats van alleen de eerste week. .

De afgelopen jaren zijn mijn ex en ik verschillende malen met elkaar in gesprek geweest en steeds ontstaat er een discussie. Hoe dat komt? De hoop en verwachtingen die ik heb, komen niet overeen met de behoeftes en prioriteiten van de ander - en andersom, natuurlijk: anders was er geen gedoe!

Een tijdje terug heb ik mijn ex op de man afgevraagd ‘wat wil je?’. Toen hij mij daar zijn antwoord op gaf, viel er een soort last van me af: ik voelde me opgelucht. Het hoge woord was er uit: mijn ex is tevreden met hoe het nu is. Meer zit er niet in. Dus energie steken in iets waar geen beweging meer in zit? Nee, bedankt. Er zit niets anders op dan dat te accepteren. En sinds ik dat duidelijke antwoord heb, lukt dat steeds beter.

Ik heb wel invloed op de manier waarop ik met bestaande afspraken om ga. Dat betekent dat wanneer iets op dat moment niet mijn verantwoordelijkheid is, ik het ook niet op ga lossen. Ik wil meedenken, maar tenzij er een noodgeval is geldt ‘afspraak is afspraak’. Vind ik best moeilijk, omdat ik mijn kinderen niet de dupe wil laten zijn. Dat is mijn angst, mijn valkuil. En mijn kracht.

Want de kids zijn ook de dupe wanneer ik de verantwoordelijkheid wél op me neem. Dus houd ik me bij een discussie over afspraken aan de feiten. Ik leg alle afspraken schriftelijk vast, via app of e-mail, zodat ik daar altijd naar terug kan verwijzen.

Ik geef aan wat ik wel of niet kan of wil betekenen, en ga niet in op eisen, briesen of dwang. Verder richt ik mij zo veel mogelijk op mijn eigen leven (al kun je niet voorkomen dat je echt af en toe ook ergens iets van vindt) en op de kids!

In het kort?

�� (H)erken wat je niet kunt veranderen;

�� Bedenk waar je wel invloed op hebt;

�� Leg afspraken schriftelijk vast;

�� Stick to the facts;

�� Richt je op je eigen leven en rol als ouder.

Ook al blijven je ex en jij niet op één lijn liggen, of blijft er zelfs moedwillig gedoe: probeer bewust de dingen hierboven uit, en vol te houden!

Probeer uit die strijd te blijven - zodat je in ieder geval dat stukje controle terugkrijgt!

En deze vakantie? Die gaan de kids en ik lekker helemaal op onze manier invullen!

Kom je er samen niet uit?! Ga naar mediation!

Fri, 28 Feb 2025 15:00:07 GMT

Mediation, wat is het en hoe werkt het?

Heel kort gezegd is mediation een vorm van bemiddelen tussen mensen die een conflict hebben en daar samen niet uit komen, maar dat nog wel willen - en waarbij de bemiddelaar, de mediator, 200% neutraal is. Het is jullie conflict, jullie gesprek en jullie oplossing, waar een mediator 0,0 belang bij heeft. Er wordt geen kleur bekend, geen kant gekozen, geen advies gegeven, geen mening doorgedrukt. Een mediator is dan ook neutraal én onpartijdig. In feite is een mediator vooral gespreksbegeleider.

Maar, hoe wérkt mediation dan?

Bij mediation horen een aantal vaste stappen:

Wanneer jullie er zonder begeleiding niet uitkomen en besluiten naar een mediator te stappen, vindt als eerste een intake plaats, een eerste kennismaking.
Wanneer jullie besluiten in mediation te gaan, wordt de mediationovereenkomst ondertekend.
Zodra de mediationovereenkomst er ligt, start de mediation.
Wanneer jullie tot passende afspraken komen, worden deze in concept op papier gezet.
Na een laatste check wordt bijvoorbeeld een vaststellingsovereenkomst opgemaakt, die vervolgens ook door jullie wordt ondertekend.
De mediation is afgerond, zodra dit schriftelijk door de mediator is bevestigd.

De mediator begeleidt jullie gesprekken en probeert helder te krijgen welke belangen, wensen en behoeften er over en weer zijn, met als doel meer inzicht te geven in jezelf, de ander én jullie situatie. Dat wil niet zeggen dat je het met elkaar eens hoeft te zijn, elkaar hoeft te vergeven of weer in de armen moet vallen. Het betekent wel dat er ruimte komt om naar mogelijkheden te kijken. Oplossingen te bedenken. Zicht op beweging. Ook wanneer je in eerste instantie misschien lijnrecht tegenover elkaar lijkt te staan. Er zijn altijd gemeenschappelijke belangen. Tijdens de mediation krijg je meer inzicht in welke belangen dat zijn!

Een mediator stelt vragen - maar echt: heel veel vragen! Aan jullie allebei. Daarom is het belangrijk te beseffen dat mediation vertrouwelijk is: je kunt hierdoor delen wat je wilt. Wil je je hart bij iemand luchten, of advies inwinnen? Dan is er een geheimhoudingsverklaring beschikbaar. Want: "What happens at the mediation table, stays at the mediation table!" En stel dat je merkt dat je met de mediation wilt stoppen, dan kan dat! Je komt vrijwillig naar de mediation en doet actief je best naar een oplossing toe te werken (je toont commitment !), maar toch kan het zo zijn dat ook mediation niet lukt. Omdat mediation vrijwillig is, kun je er op elk gewenst moment voor kiezen de mediation te beëindigen. Niet alleen jullie kunnen dat, maar de mediator zeif ook!

Bovendien staan de afspraken pas vast op het moment dat jullie een handtekening onder de vaststellingsovereenkomst zetten. Tot die tijd zit je nergens aan vast en kun je altijd nog iets toevoegen, veranderen, aanvullen of schrappen. Je gaat dan gewoon weer een stukje terug in het proces.

Maar, duurt mediation dan niet lang?

Het zal je niet verbazen dat mediation niet altijd even lang duurt. Gemiddeld genomen heeft een mediation een doorlooptijd van een aantal maanden. Afhankelijk van hoe mensen zich in een situatie opstellen gaat het sneller, of juist niet. Een juridische procedure ingaan duurt echter nog veel langer en loopt ook verder in de papieren. Procederen is een kostbaar grapje. Plus, ga je naar de rechter? Dan schrijft die een oplossing voor en heb je daar zelf geen invloed meer op. Je bent de regie kwijt.

En dan nu even in het kort?

Mediation is...
�� ... op vrijwillige basis;
�� ... gebaseerd op vertrouwelijkheid;
�� ... voor mensen die er ondanks hun conflict samen uit willen komen;
�� ... voor mensen die de regie graag in eigen hand willen houden;
�� ... een snellere en meer betaalbare optie om vooruit te komen;
�� ... dat wat jullie er onderling van maken !

Vragen of informatie?

Neem contact op!

Hoe ik mijn burn-out beleefde.

Thu, 06 Feb 2025 22:21:42 GMT

De eerste keer dat de bedrijfsarts mij maar huis stuurde, vond ik dat zelf ergens best overdreven: ik was niet ziek, toch? Ik had ik ieder geval geen klachten, m‘n lijf deed het prima. Maar ik liet steken vallen. Ik was moe. Dingen liepen niet zoals ik dat van mezelf gewend was.

Net verhuisd, naar aanleiding van een scheiding (ook al waren we niet getrouwd), een kind met een rugzak en zoekende naar een nieuw ritme. No problem, gewoon doorgaan. Het komt wel goed. Alles onder controle.

Of toch niet?

In het weekend nadat de bedrijfsarts mij naar huis stuurde, ging Nederland voor het eerst op slot. Iederéén kwam ineens thuis te zitten. Hallo digitaal thuisonderwijs! Iedereen voelde nu de druk. Ik kon mijn collega‘s voor mijn gevoel niet ook nog eens met míjn lessen opzadelen: ze hadden zelf al genoeg op hun bord. Dus bleef ik net als iedereen (een gedeelte van) mijn eigen lessen draaien.

Na een tijdje mochten we weer ‘live’, en ik pikte de draad van het ‘leven vóór de lockdowns’ weer op. Ging weer door. Had alles onder controle. Nog steeds zoekend naar dat nieuwe ritme.

Toch was er iets veranderd. Ik was mij nu meer bewust van wat ik wel of niet wilde. Ik merkte dat de manier waarop ik mijn leven leidde, mij niet paste. Ik kreeg stress door de manier waarop ik werkte - en dat ondanks de toffe leerlingen en leuke collega’s!

Mijn perfectionisme, verantwoordelijkheidgevoel, daadkracht, analyserend vermogen - het draaide allemaal overuren. In mijn hoofd is het niet stil. Mijn gedachten staan altijd ‘aan’. Vrouwending, zullen de mannen onder de lezers misschien denken. Ongetwijfeld!

Ik ben jaloers op de ‘nothing box’!

Hoe dan ook merk ik daardoor niet dat ik over mijn eigen grenzen heen ga. Er gingen bij die eerste burn-out geen alarmbelletjes af.

Bij de tweede wel. Toen trapte ik zelf op de rem. Ik voelde hetzelfde gevoel van onrust opkomen. Een stukje onzekerheid: ik wil het anders, maar weet (nog!) niet hoe. Ik had steeds meer last van stemmingswisselingen. Kreeg weer steeds vaker hoofdpijn.

Daarbij was ik ook gewoon heel erg móe. Alles was zwaar. Alles kostte moeite.

Ik herkende nu het patroon waar ik in zat. Dat hielp echt enorm! Ook was ik me bewust van de triggers en had ik inmiddels geleerd wat voor mij belangrijk was (kernwaarden), zowel op het werk als privé. We waren twee jaar verder, maar nu kon ik wél zelf op de rem trappen. Zelf grenzen stellen. Met mensen in gesprek over wat er aan de had was. Nadenken - voelen - over wat wél bij mij zou passen.

Nu, bijna 5 jaar na die eerste burn-out, kan ik vertellen dat ik op de goede weg ben. En meer dan dat!

Ik ervaar geen werkstress meer. Geen werkdruk. Ik doe wat ik kan. Wanneer ik dat kan. Ik herken wanneer stress zich wel opstapelt. Ik kijk wie of wat ik kan inzetten om mij te helpen.

En op die manier werk ik actief aan een meer gezonde balans en een levensstijl die veel beter bij mij past!��

Door je ADHD in een burn-out?

Thu, 30 Jan 2025 22:48:27 GMT

De clichés vliegen je met ADHD langs alle kanten om de oren: slecht kunnen plannen, alles kwijt, deadlines missen, grote flapuit, tief-flieger (da‘s Duits), geen prioriteiten kunnen stellen, afspraak wéér vergeten, alles in je hoofd tig keer opnieuw doorleven of analyseren.. De hele dag ben je (onbewust) bezig met je aan te passen zodat je past binnen het plaatje dat de maatschappij voor jou voor ogen heeft.

Vind je het gek dat je daar doodmoe van wordt?!

Wanneer je met ADHD leeft, herken je mogelijk vast een aantal dingen die hierboven zijn genoemd. Je bent met ADHD nu eenmaal 'vatbaarder' voor ofwel overprikkeling of onderprikkeling (want dat kan ook!), vertoont misschien meer uitstelgedrag dan gemiddeld en hebt de lat voor jezelf (onbewust) hoog gelegd - omdat je wilt voldoen aan de norm. En liefst nog net een beetje beter wilt zijn.

De andere kant van het verhaal is dat je met ADHD vaak ontzéttend veel energie en enthousiasme aan de dag legt, zeker voor die dingen die jou éxtra motiveren! Die nieuwe afdeling opstarten, een nieuw project of nieuwe hobby, het uitbreiden of onderhouden van je netwerk: je gaat maar door! Je bent creatief, weet van geen ophouden, zegt overal 'ja' tegen, fladdert (zoeft) van hier naar daar en weer terug...

... tot je merkt dat het moeilijker wordt.

Die glimlach komt niet meer vanzelf, je werk gaat je tegen staan, je hebt moeite je bed uit te komen. Schiet om het minste geringste uit je slof, kunt je nauwelijks meer op je scherm concentreren en laat (gevoelsmatig) overal steken vallen. Je bouwt de druk op jezelf nog verder op: het móet je toch lukken?! Uiteindelijk is je lichaam niet meer vooruit te branden. Je bent zó moe, dat je het liefst in winterslaap zou gaan...

Deze signalen kunnen bij een burn-out horen: extreme vermoeidheid, concentratieverlies en je emotioneel afgestompt voelen. Dingen die je normaal energie gaven, doen je nu nauwelijks iets.

Ik had zelf eerst niet door dat ik op een burn-out afstevende. Ik was altijd bezig.- al jaren - en vond dat fijn: ik kan er niet tegen stil te zitten, of niets te doen. In ieder geval niet qua werk of weekindeling. Binnen de relatie liep het steeds minder soepel en dat zorgde voor extra druk en stress. Toen ik uiteindelijk wel doorhad dat ik in een burn-out terecht dreigde te komen, voelde ik me in eerste instantie een spijbelaar.

"Ik was toch niet ziek?!"

Ik voelde me prima, fysiek althans. Mentaal was ik moe, ja, en emotioneel zat m'n emmer wel wat vol, ja. Wat ik ook merkte, is dat de motivatie steeds verder daalde. En, mogelijk herken je dit ook: als je met ADHD leeft en je motivatie is 'ineens' vertrokken, dan wordt iets een heel lastig karwei... Merk je dat dit past bij hoe jij je voelt?

Dan is het misschien fijn toch een keer op je rem te (laten) trappen. Er zijn tal van adviezen, tips & tricks over hoe je met een burn-out om kunt gaan. De meest voorkomende zijn 'rust pakken', 'structuur aanbrengen' en 'zoek hulp'. Geen verkeerde adviezen - en voor iemand met ADHD zijn dit juist de dingen die onwijs moeilijk kunnen zijn!

Toch is het niet onmogelijk: je leert jezelf naarmate je ouder wordt steeds beter kennen. Je stoot je neus een keer (of tig), staat weer op, gaat verder - en leert wat wel en niet werkt. Geef wat extra aandacht aan de dingen wanneer je merkt dat ze je stemming verbeteren. Spreek een keertje extra af met die vriend(in) die je wél begrijpt. Die luistert. Wees tegelijkertijd alert op de dingen die juist energie kosten. Kun.je daar een alternatief voor verzinnen?

Vast wel!

In mijn geval was een gedeeltelijk leeg geveegde agenda één stukje van de puzzel. Net als een nieuwe baan accepteren, en het ontwikkelen van een andere kijk op hoe ik in het leven wil staan.

Ik heb mijn burn-outs (vooral de 2e) gebruikt om mijn leven een andere wending te geven. Zoals ik nu leef, past veel beter bij mij!

Dus: welke draai ga jij binnenkort aan je leven geven?

Ouderschap na de scheiding: je komt er doorheen!

Mon, 13 Jan 2025 17:18:49 GMT

Na de scheiding kun je op veel vlakken te maken hebben met een gevoel van onzekerheid. Ook over de band met je kinderen. Je hoopt altijd dat je kinderen zo min mogelijk last van de scheiding hebben, dat ze het jou niet kwalijk nemen en dat je daarna - in ieder geval met hen - op dezelfde voet door kunt. Of althans zo veel mogelijk. Kinderen kunnen op veel verschillende manieren op de scheiding reageren. Toch gaat het jullie lukken!

Tijdens onze scheiding bleek al snel dat wij allebei moesten verhuizen. We konden toen allebei iets in de buurt van onze oude woning vinden. De school van de oudste, opvang en allerlei andere activiteiten bleven hierdoor zo veel mogelijk ongewijzigd. Dat vonden wij destijds belangrijk: niet één maar twéé andere huizen en het feit dat papa en mama niet meer in hetzelfde huis woonden, was voor onze kids (toen 6 en 3) meer dan genoeg. En toen kwam Corona...

Je hebt niet altijd alles in de hand, zullen we maar zeggen!

In ons ouderschapsplan hadden we het gelukkig wel zelf voor het zeggen. We hebben destijds afspraken gemaakt waarvan we vonden dat ze in het belang van onze kinderen waren. Zo goed en zo kwaad mogelijk hielden we rekening met de omstandigheden waarin zowel mijn partner als ikzelf op dat moment verkeerden (qua werk, vrije dagen, belastbaarheid, financiën) en dat wat voor onze kinderen de meest stabiele situatie bood. Er was bij geen van ons sprake van een nieuwe relatie, dus daar werden onze kinderen niet zo snel mee geconfronteerd. Toch hebben we ook daar iets over in ons plan opgenomen.

Ook na een scheiding gaat het leven 'gewoon' door. Je blijft echter nog een aantal jaar met je ex-partner te maken hebben (in feite altijd, want jullie blijven samen ouders van jullie kinderen). Hoe lang je ook gescheiden bent, de kans bestaat dat er in jullie communicatie toch iets van de dynamieken of patronen uit jullie relatie of scheiding opduiken. Bijvoorbeeld wanneer je in een discussie beland. Hoe goed je je best ook doet, de kans bestaat daarbij ook dat je dit thuis op je kinderen afreageert. Of je herkent gedrag van je ex waar je niet zo over te spreken was nu in je kind - ook dat kan confronterend zijn en interne spanning veroorzaken. Dat maakt het soms lastig om richting je kind neutraal over de andere ouder te blijven.

Toch is dit onwijs belangrijk. Niet alleen voor het beeld dat je kind van je ex heeft, maar ook het beeld dat het van jouzelf heeft. Probeer je hier dus bewust van te zijn. Het laatste dat je wilt, is dat de band met je kind juist hierdoor dreigt te veranderen. In de praktijk betekent dit vooral veel bewustwording en inspanning leveren. Het gaat niet vanzelf!

Een van de grootste valkuilen bij gescheiden ouderschap is het blijven hangen in het verleden. Oude ruzies, verwijten en pijn kunnen voor ruis op de lijn blijven zorgen. De kinderen krijgen dit in meer of mindere mate altijd mee.
Er komt echter een moment waarop je tegen jezelf kunt zeggen: Weet je, we doen het echt zo gek nog niet! Zelfs als er af en toe spanningen tussen jou en je ex ontstaan, zelfs wanneer de kinderen laten zien dat ze het moeilijk hebben (bijvoorbeeld wanneer er een nieuwe partner in het spel komt of als de puberteit voor de deur staat): inzet loont!

Zodra het je lukt een modus operandi te vinden - om met je ex om te gaan, met je eigen triggers én de nieuwe situatie - zul je zien dat je kinderen nog steeds je kinderen zijn. En dat jij nog steeds hun ouder bent. Door goed voor jezelf te zorgen, na te denken over je manier van communiceren, een bepaalde mate van flexibiliteit in te bouwen (in het belang van je kinderen) en als 'nieuw' gezin gezamenlijk tijd door te brengen, bouw je binnen jouw huishouden aan een stabiele toekomst.

En, cliché maar waar... Je laat je kinderen ervaren: samen komen we er doorheen.

Op de rand van een burn-out?

Sun, 01 Dec 2024 20:05:02 GMT

Wees je eigen rem.

In onze drukke levens proberen we vaak te veel ballen tegelijk in de lucht te houden: werk, gezin, sporten, vrienden, het huishouden. Het lijkt alsof alles even belangrijk is. Maar hoe houd je dat vol zonder jezelf voorbij te rennen? Het antwoord is simpel, maar niet altijd makkelijk: je moet zelf de rem vinden en bewust kiezen welke bal op dat moment het meeste aandacht verdient.

Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn. Een paar jaar geleden liep ik zelf vast. Ik balanceerde op het randje van een nieuwe burn-out. Alles voelde weer zwaar, en niets leek meer vanzelf te gaan. Ik dacht weer dat ik gewoon “even door moest zetten”, maar uiteindelijk moest ik erkennen dat mijn werk niet meer bij me paste. Ik realiseerde me dat het wringende gevoel dat ik al langer had, niet zomaar weg zou gaan. De druk om altijd te presteren, het gebrek aan voldoening en de eindeloze to-do-lijsten werkten tegen me.

Een nieuwe start.

Toen ik besloot een andere baan te accepteren, maakte ik een bewuste keuze: deze keer ging ik anders beginnen. In plaats van te denken wat ik allemaal voor mijn werk moest doen, vroeg ik mezelf af: wat kan dit werk míj bieden? Wat zijn mijn prioriteiten, niet alleen op werk, maar in mijn hele leven? En waar wil ik harder voor lopen, en waar niet?

Met die insteek begon ik. Mijn grenzen stellen en keuzes maken voelde in het begin onwennig, maar al snel merkte ik dat het werkte. Doordat ik wist wat voor mij écht belangrijk was – zowel in mijn werk als privé – ervaarde ik geen werkstress meer. Het gevoel van werkdruk werd minimaal, omdat ik niet alles perfect probeerde te doen, maar focuste op wat ertoe deed: mijn studenten.

Ballen in balans houden

Balans vinden is niet hetzelfde als alles tegelijk perfect doen. Het betekent dat je bewust kiest welke bal op welk moment jouw aandacht krijgt. Soms geef je je gezin voorrang, soms focus je op werk, en soms leg je een bal even bewust aan de kant.

Tijdens mijn eerste burn-out ontdekte ik hoe belangrijk het is om patronen te herkennen. Patronen die niet werken, zoals altijd "ja" zeggen op werk, alles zelf willen doen of geen tijd nemen om op te laden. Die patronen loslaten was lastig, maar noodzakelijk.

Rust en prioriteiten

Wat mij uiteindelijk hielp, was het stellen van duidelijke prioriteiten. Ik weet nu dat mijn gezin, mijn gezondheid en mijn eigen rust op één staan. Pas daarna komt werk. Dat wil niet zeggen dat werk niet belangrijk is, maar door voor mezelf te zorgen, kom ik ook op mijn werk het beste uit de verf. Door dat helder te hebben, voelde ik geen schuld als ik een keer “nee” moest zeggen of een taak moest uitstellen. Het gaf juist ruimte en rust.

In mijn nieuwe baan merkte ik hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn over wat ik aankan en waar ik voor wil gaan. Het resultaat? Een heerlijk gevoel van balans tussen werk en privé. Geen overvolle avonden meer waarin ik alles tegelijk probeer te doen, maar een structuur die bij mij past.

Zelf de rem vinden

Balans draait om bewuste keuzes maken. Het is niet erg om een bal even te laten liggen of hulp te vragen. Wat wel belangrijk is, is dat je luistert naar jezelf. Stel jezelf de vraag: wat kan ik nu echt aan? En wat is voor mij het belangrijkste?

Ik kan nu zeggen dat ik mijn evenwicht heb gevonden. Door patronen te doorbreken, prioriteiten te stellen en te accepteren dat ik niet alles tegelijk hoef te doen. Dus neem af en toe een stap terug, druk op de rem en kies wat voor jou belangrijk is. Dat is geen opgave, maar een overwinning.

Verschillende vormen van ouderschap na de scheiding.

Sat, 09 Nov 2024 16:18:45 GMT

Zodra je als ouders van minderjarige en/of nog thuiswonende oudere kinderen gaat scheiden, kom je onder andere voor de volgende vraag te staan: welke vorm van ouderschap gaan jij en je ex-partner hanteren?

De meest bekende vorm die voorbij komt is co-ouderschap . Dit is een vorm van ouderschap waarbij zowel jij als je ex de verantwoordelijkheden en zorgtaken rondom jullie kinderen ongeveer gelijk verdelen. In de praktijk variëren de verhoudingen dan tussen de 40-60%, dus die verdeling hoeft niet per sé 50-50% te zijn. Het gaat daarbij niet alleen over de tijd die de kinderen bij jullie doorbrengen. Financiële bijdrages, verantwoordelijkheden, zorgtaken én algemene betrokkenheid zijn tussen die 40-60% tussen jullie verdeeld.

Wanneer de verdeling buiten die 40-60% ligt, bijvoorbeeld wanneer de verhoudingen 30-70% of 20-80% zijn, spreken we van een omgangsregeling . Hierbij hebben jij en je ex-partner nog steeds allebei het gezag over jullie kinderen, maar ligt het zwaartepunt van de verdeling meer bij één van jullie. Deze vorm van ouderschap wordt bijvoorbeeld gekozen wanneer één van de ouders onregelmatige werktijden heeft. Waar mogelijk worden wel vaste tijden afgesproken, zodat voor de kinderen een duidelijk ritme ontstaat.

Een variatie hierop is coöperatief ouderschap , waarbij de kinderen voornamelijk bij één ouder wonen (nog meer dan bij een gemiddelde omgangsregeling). Deze ouder neemt de dagelijkse beslissingen, maar ouders hebben nog steeds gezamenlijk gezag en overleggen nog steeds met elkaar over grotere beslissingen. Bijvoorbeeld wanneer er een middelbare school mag worden gekozen.

In sommige gevallen heeft maar één ouder gezag over de kinderen. Bij deze vorm van ouderschap kan zowel voor bezoekrecht als een omgangsregeling worden ‘gekozen’, maar in beide gevallen neem alleen de ouder met het gezag formele beslissingen over de opvoeding van de kinderen. We schrijven bewust ‘gekozen’, omdat eenzijdig gezag niet zomaar ontstaat. Vaak spelen pittige omstandigheden, die voor alle betrokkenen lastig kunnen zijn.

Er is een vorm van eenzijdig ouderschap die nog verder gaat: één ouder heeft het volledige gezag, de kinderen wonen bij deze ouder die alle formele beslissingen neemt en de kinderen hebben nauwelijks tot geen contact met de andere ouder. Dit noem je ‘ uitgekleed ouderschap ’ en komt bijvoorbeeld voor wanneer iemand ervoor kiest geen contact meer met de kinderen te hebben, of wordt uit veiligheidsoverwegingen besloten.

Deze vormen van ouderschap hebben te maken met de verdeling van tijd, verantwoordelijkheden financiële bijdrages en betrokkenheid van beide ouders. Vlak na de scheiding kunnen ouders bovendien kiezen om de beurt in het ouderlijk huis te wonen, waarbij de kinderen blijven zitten waar ze zitten. Dit wordt ook wel ‘ nestouderschap ’ genoemd en is vaak tijdelijk, tot een meer permanente woonoplossing is gevonden en een andere regeling kan worden getroffen.

Onder ‘ouderschap’ valt ook de manier waarop ouders met elkaar omgaan - niet alleen het ‘hoe en wat’ rondom de kinderen. De intensiteit waarop ouders met elkaar communiceren hangt deels samen met bovenstaande vormen van ouderschap, maar hóe ouders communiceren heeft met name te maken met de wil van ouders het principe van ‘leven en laten leven’ na te streven.

Wanneer ouders het lastig vinden na de scheiding met elkaar om te gaan kan, los van de ‘verdelingsvorm’, worden gekozen voor parallel ouderscha p . Dit betekent dat ouders wel contact hebben met de kinderen, maar zo weinig mogelijk met elkaar. Iedere ouder neemt eigen beslissingen en voedt de kinderen vrijwel geheel apart van de andere ouder op. Ouders overleggen of communiceren nauwelijks met elkaar. Zelfs grote beslissingen kunnen evt. schriftelijk worden vastgelegd, soms zelfs via een advocaat. Dit is overigens niet altijd het geval. Deze situatie wordt echter vaak gebruikt wanneer er tussen ouders veel conflicten zijn.

Wanneer communicatie en overleg tussen ouders an sich echter wel mogelijk zijn, kunnen ouders voor neutraal ouderschap kiezen. Dit is een relatief jong begrip. Het lijkt op parallel ouderschap, maar is het niet. Bij neutraal ouderschap overleggen ouders namelijk nog wél met elkaar over de algemene zorgtaken en grote beslissingen. De opvoeding binnen beide huishoudens blijft echter zoveel mogelijk onafhankelijk van elkaar. Ouders bemoeien zich verder niet met de kinderen wanneer die bij de andere ouder zijn.

Zo zijn er dus talloze mogelijkheden om jullie ouderschap na de scheiding vorm te geven. De ideale vorm van ouderschap bestaat echter niet. Een optimale vorm voor jullie situatie op het moment van scheiden gelukkig wel: die bepalen jullie namelijk bij voorkeur zoveel mogelijk zelf. In ieder geval wanneer jullie bij een mediator aanschuiven.

Het doel van iedere vorm van ouderschap na een scheiding?

Zorgen dat jullie en de kinderen op jullie eigen manier weer vooruit kunnen kijken!

Ouderschap na de scheiding: samenwerken of ruimte voor autonomie?

Wed, 30 Oct 2024 15:00:43 GMT

Een andere kijk op het contact van ouders na een scheiding.

Na een scheiding wordt vaak verwacht dat ouders intensief blijven samenwerken omwille van hun kinderen. De heersende gedachte is dat ouders zoveel mogelijk met elkaar in overleg moeten blijven om het beste voor hun kinderen te bereiken. Een mooi ideaalbeeld – maar in de praktijk blijkt dit vaak een utopie.

Ouders gaan niet voor niets uit elkaar. De verschillen zijn vaak te groot, of de emotionele afstand is zodanig dat een nauwe samenwerking vrijwel onmogelijk is. Hoewel beide ouders het beste voor hun kinderen willen, is het logisch dat ze elkaar na een scheiding liever niet meer zien. Het is begrijpelijk, maar toch wordt er vaak van hen verwacht dat ze nauw blijven communiceren, soms zelfs verplicht via trajecten en mediation, voordat er formele afspraken gemaakt kunnen worden. Deze verwachting kan zelfs in de rechtszaal naar voren komen, zonder oog voor situaties waarin er sprake is van intimidatie of manipulatie door een van de ex-partners. Dit gebrek aan maatwerk roept de vraag op waarom ouders niet de ruimte krijgen om zélf te bepalen hoeveel contact wenselijk en werkbaar is.

Mediation: niet altijd gericht op intense samenwerking.

Mediation biedt kansen om tot maatwerkoplossingen te komen, afgestemd op de behoeften van ouders én kinderen. Het doel van mediation is niet per se om ouders intensief met elkaar te laten communiceren, maar om te zoeken naar een werkbare manier van samenwerking. Voor sommige ouders kan dit betekenen dat ze alleen over de belangrijkste zaken communiceren, zonder voortdurend contact met hun ex-partner te hebben.

Voor veel gescheiden ouders is het een verademing als het ouderschapsplan ruimte biedt voor autonomie, zodat zij een eigen leven kunnen leiden zonder constant contact met hun ex-partner. Deze vrijheid betekent niet dat ze hun verantwoordelijkheid als ouder opzij zetten, maar dat ze op een gezonde manier voor hun kinderen kunnen blijven zorgen.

Het belang van maatwerk en begrip.

Als mediator is het essentieel om niet alleen naar de belangen van de kinderen te kijken, maar ook naar de wensen en grenzen van de ouders. Door te achterhalen waar hun behoeften en waarden liggen, kan een mediator helpen om een ouderschapsplan te ontwikkelen dat recht doet aan de belangen van alle betrokkenen. Een goed ouderschapsplan kan ouders ondersteunen in hun gezamenlijke verantwoordelijkheid, zonder dat dit ten koste gaat van hun persoonlijke grenzen en wensen om hun leven weer op te pakken.

Een nieuwe kijk op ouderschap na een scheiding.

Hoewel de maatschappij (co-)ouderschap vaak ziet als intensieve samenwerking, is het mogelijk om een ouderschapsplan te creëren dat ruimte geeft aan beide ouders om verantwoordelijkheid te nemen zonder constant overleg. Deze benadering biedt een reëel en haalbaar alternatief voor ouderparen die na de scheiding hun leven opnieuw willen inrichten.

Door open te staan voor verschillende vormen van contact en samenwerking, ontstaat er ruimte voor oplossingen die écht passen bij de unieke situatie van elke ouder en elk gezin.

Nieuwe dienst: frisse look!

Fri, 04 Oct 2024 18:09:56 GMT

Nieuwe dienst: frisse look!

Per 1 oktober bestaat Caterpillar Coaching uit FLUX en STERK!

Naast ondersteuning bij burn-out klachten, AD(H)D en het vinden van ‘je plek’, zijn wij er nu ook voor mensen die met kinderen uit elkaar gaan: ouders in scheiding, dus.

‘Uit elkaar gaan met kinderen’ betekent in veel gevallen dat er een ouderschapsplan moet worden opgesteld. Het vormgeven (of wijzigen) van een ouderschapsplan dat de belangen van de kinderen dient én voor alle betrokkenen rust schept, is niet altijd vanzelfsprekend.

Hier komt STERK om de hoek kijken: wij bieden ondersteuning bij het ordenen van gedachten over het ouderschapsplan en het duidelijk op papier zetten hiervan. Counseling, met praktische hulp. Of zelfs mediation.

Mediation om een werkende modus tijdens en vooral ná de scheiding te vinden, voor zowel betrokken kinderen als ouders. Een werkende modus op basis van rust en autonomie. Zodat in de eerste plaats de belangen van de kinderen gerespecteerd blijven en je daarbij grip op je eigen leven houdt.

Een hele andere vorm van dienstverlening dus - en daarom bestaat Caterpillar Coaching vanaf nu uit:

FLUX - voor coaching van mensen die weer in beweging willen komen om te doen wat voor hen werkt, wat jouw persoonlijke uitdaging ook is. Precies zoals je al van ons gewend bent: met de oprechte wens dat jij gaat doen waar je blij van wordt!

STERK - voor counseling of mediation aan die mensen in of rondom een scheiding die op zoek zijn naar rust en autonomie, voor zowel zichzelf als betrokken kinderen.

Caterpillar Coaching wenst dat elke ouder zich na de scheiding zo voorspoedig mogelijk op het eigen leven met de kinderen kan richten. Dat de kinderen zich op hun beurt op hun eigen band met elk van hun ouders kunnen richten. Dat iedereen weer stevig staat - zich STERK voelt - en ook hier de puzzelstukjes op hun plek mogen vallen.

Met onze vernieuwde website, opgefriste huisstijl en no-nonsense aanpak zijn we er helemaal klaar voor!

Ken jij of ben jij..?

Spread the word, of neem zelf vrijblijvend contact op!